logotype

image1 image2 image3 image4 image5 image6 image7 image8 image9 image10 image11 image12 image13 image14 image15 image16 image17 image18 image19 image20 image21 image22 image23 image24 image25 image26 image27 image28 image29 image30

Relativeren door een kind

Ondanks het verdriet kan een kind je laten relativeren. 8 jaar geleden overleed mijn zwager, de man van mijn middelste zusje. Groot intens verdriet. Wij (mijn ex man en ik) gingen naar mijn ouders om met zijn allen naar Den Haag te gaan. Mijn jongste zusje, zwager en Niels (mijn neefje van toen 3.5 jaar) kwamen ook.
Ik kom van de wc af en dat kleine mannetje staat voor me en zegt: Tante Puck, hoe kan dat nou, eerst was ome John ziek en nu is hij dood? En zijn handjes en schouders gaan omhoog (zoals die kinderen dat doen als ze iets vragen wat ze niet begrijpen) Achosie....

Ik moest bij hem in de auto mee en naast hem zitten. Hij vroeg weer: Hoe kan dat nou Tante Puck? Ik zei: John is nu een engeltje geworden en zit nu op de wolkjes. Je kunt altijd tegen hem praten. Niels: Heeft hij dan een mondje? Ik: Nee hij kan niks tegen je zeggen maar hij hoort en ziet je wel, dus je kunt naar hem zwaaien. Niels: Dan hoop ik niet dat hij op dat wolkje zit Tante Puck (en wijst een wolk aan bij de zon) want dan heeft hij het wel zo heet bij de zon. Achosie....waterlanders.
Ik zeg tegen mijn zusje: Ik heb zo'n hoofdpijn en Niels zegt: Geeft niet Tante Puck, we gaan toch naar het ziekenhuis. Zo lief is dat!

In het ziekenhuis aangekomen gaan we met de lift naar boven. Daar staat de zus van John op ons te wachten. Heel groot voor zo'n klein mannetje en hij stapt de lift uit en kijkt haar aan en zegt: Ome John is nu een elfje geworden (ipv Engeltje) tranen en een lach op het gezicht van haar. Achosie....

Daarna gaan we met zijn allen naar het huis van mijn zusje en we zitten in de auto en Niels vraagt: Tante Puck, waarom moet nu iedereen huilen. Ik: Omdat we verdrietig zijn dat ome John dood is. Niels: Ik hoef niet te huilen Tante Puck, want jongetjes huilen niet.
Achosie....ondanks de pijn en het verdriet laat zo'n kind je toch lachen. Dit omdat hij het niet begrijpt en gewoon lekker puur is!

Uit respect voor John plaats ik geen foto. R.I.P John.