logotype

image1 image2 image3 image4 image5 image6 image7 image8 image9 image10 image11 image12 image13 image14 image15 image16 image17 image18 image19 image20 image21 image22 image23 image24 image25 image26 image27 image28 image29 image30

Taart voor de buren

Je kunt het maar in huis hebben...

 

Wij woonden op een omgebouwd vrachtschip. 34 meter lang 5 meter breed. Koop een boot en werk je dood. Nou idd we hadden de boot al helemaal geschuurd en in de menie gezet en overgeschilderd. Ook hadden we een prachtige stuurhut van hardhout. Die toen we het kochten helemaal aan het vergaan was. Deze is toen door Sem en mijn Pa helemaal uit elkaar gehaald, geschuurd en gelakt met hardhout olie. Heel mooi.

Verder hadden we boven het bed een koepeltje laten lassen. Dit koepeltje kregen we van de buurman schipper uit Nijmegen. Heerlijk kon je zo naar de hemel kijken als hij open stond. En je hoorde er zo lekker de regen op tikken.
Ook heeft dat koepeltje mijn leven gered. Dat is even een zijsprong, tja dat moet maar ff. Wij hadden namelijk geen licht achter het bed en er stond daarom een kaarsenstandaard. Sem had nachtdienst en ik had liggen lezen en was in slaap gevallen. In mijn slaap draaide ik me om en dacht: O wat tikt de regen weer heerlijk tegen het koepeltje...tijdens het denken dacht ik: Wel erg hard kletterend die regen. Ik keek en zag de vlammen achter het bed wel een meter hoog staan...zo schrikken dus! Snel het bed uit water gepakt en eroverheen gegooid...volgens mij was een deken beter geweest. Maar ik was er op tijd bij.

 

 

Op de boot hadden we buren Rob & Astrid en buren op een schip is anders dan buren in een huis. Veel vrijer zoals vroeger, deur kun je open laten staan je staat altijd gelijk voor elkaar klaar...zo ook hier haha.

 

 

Nu terug naar mijn verhaal. Arno 1 van de beste vrienden van Sem was op visite en Sem had van zijn werk 2 vlaaien gekregen. Nu zijn Sem en ik totaal niet gek op gebak en hadden zoiets wat moeten we ermee. Arno al volgestopt met vlaai en al gevraagd of hij het mee wilde nemen. Hij zou een stuk meenemen.

 

 

Wij hadden het zeer gezellig die avond en de buren geloof ik ook...nou nou nou Rob & Astrid wat waren ze aan het ruzie maken. Het ging erop, je kon bijna alles goed horen. Wij hadden hele gesprekken maar zij bemoeiden zich erdoorheen. Tja het was onvermijdelijk om het niet te horen!
Arno ging naar huis en we namen buiten afscheid. Ik zei tegen Sem wacht ff, ik snel naar binnen en kom met de overgebleven vlaai aan. Ik bel bij de buren aan en Sem roept: Gek wat doe je, ze hebben ruzie. Ik: Ja daarom.
De deur werd open gedaan en ik duw de vlaai in het gezicht van Astrid en zeg: FF pauze? Ze kijkt me vreemd aan en moet lachen. Ze liet ons binnen en ik zeg tegen Rob: Ja hoor ff pauze, word moe van jullie.
Hij lachen dus gelijk bier en wijntje en we hebben nog een gezellig avondje gehad. :-)

 

 

Grappig is even de volgende regel die een collega mij stuurde over mijn verhaaltjes en ik aan deze regel bij dit verhaal heel erg moest denken:
Vooral grappig vind ik dat ‘iedereen’ om jou heen soms de vreemdste capriolen lijkt uit te halen en jij uiteindelijk de situatie redt.

 

 

Wij naast Astrid & Rob